Stanisław Herman

Stanisław Herman (1887-1969) był polskim inżynierem górnictwa, wynalazcą i konstruktorem aparatów tlenowych. Studiował na Politechnice Lwowskiej, a następnie w Wyższej Szkole Górniczej w Leoben, którą ukończył w 1917 roku. Pracował między innymi w kopalni węgla w Seegraben, Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych w Kałuszu oraz Kopalni Doświadczalnej „Barbara” i Centrali Ratownictwa Górniczego w Mikołowie.

Herman skonstruował tlenowe aparaty oddechowe „Gnom”, „Lech” i „Lech-Gnom”. Model „Lech”, opracowany w 1937 roku, przeznaczono dla wojska, a „Lech-Gnom” miał służyć podczas podziemnych akcji ratowniczych. Do uruchomienia jego seryjnej produkcji nie doszło z powodu wybuchu II wojny światowej. Podstawą tych konstrukcji były jego patenty dotyczące aparatu tlenowego i zaworu regulującego dopływ gazu. W latach 1957-1960 współtworzył także opatentowane rozwiązania dla górnictwa, między innymi stalową kotwę do obudowy wyrobisk.

Po wojnie kierował Okręgową Stacją Ratunkową i Kopalnią Doświadczalną „Barbara”, a później pracował w instytucjach górniczych i kopalni „Szombierki”. Zmarł 16 marca 1969 roku w Katowicach.

Na podstawie artykułu „Stanisław Herman (konstruktor)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.